Góry i Pogórze Izerskie

Przeważająca część Gór Izerskich leży w piętrze regla dolnego (400-1000 m), a jedynie niewielka część Wysokiego Grzbietu obejmuje piętro regla górnego. W przeszłości rosły tu naturalne lasy liściaste z dużym udziałem buka i jawora, a także lasy mieszane. Zmiany klimatyczne, a przede wszystkim gospodarka człowieka doprowadziły do niekorzystnych przekształceń w składzie drzewostanu przez stopniową trzebież cenniejszych gatunków, głównie liściastych.
W XIX w. na wielką skalę wprowadzono monokultury świerkowe, nie zawsze dostosowane do lokalnych warunków glebowych i klimatycznych, podatne natomiast na destrukcyjne działanie wiatrów, pożarów i szkodników różnego rodzaju. W minionych latach szybki rozwój przemysłu w ościennych obszarach NRD, Czechosłowacji i Polski, w tym szczególnie rozwój energetyki opartej na spalaniu węgla brunatnego — wywołały zwiększoną emisję szkodliwych gazów i pyłów. Przenoszone z wiatrem i opadające w postaci „kwaśnych dreszczów" spowodowały stopniowe obumieranie lasów na dużych obszarach, najpierw po stronie czechosłowackiej, później po stronie polskiej. Proces ten przybrał rozmiary klęski ekologicznej. Osłabione drzewostany od 1978 r. zaatakowae zostały przez groźnego szkodnika — wskaźnicę modrzewianeczkę zw. alpejską, a później przez korniki (m.in. kornika drukarza). Drewno niszczonych lasów, stopniowo usuwane, obnaża stoki górskie czyniąc podatnymi na erozję gleb. Długi czas upłynie, zanim przyroda wsparta działaniem człowieka upora się ze skutkami destrukcji środowiska! i miejmy nadzieje, powróci do naturalnego stanu.
Nieliczne, zachowane w stanie zbliżonym do naturalnego zespoły leśne Gór Izerskich spotkać można min. w rejonie Świeradowa-Zdroju,na pn.stokach
Wysokiego Grzbietu, a także na Grzbiecie Kamieniom.
Są to przede wszystkim zespoły buczyn z bogatszym niż gdzie indziej runem, w którym występuje min.szczyr trwały, marzanka wonna ,gajowiec żółty , fiołek leśny, przytulia hercyńska i lilia złotogłów.
W zespołach świerczyn regla górnego występują niewielkie płaty borówczysk z borówką czarną i bażyną czarną, z kępami śmiałka pogiętego i darniowego. Nad potokami rośnie brzoza karpacka i wjerzba śląska, a także tojad mocny, modrzyk górski, jaskier platanolistny, rutewka orlikolistna i in. Na łąkach wyższych partii gór spotkać można min. arcydzięgiel litwor, gęsiówkę Hallera, goryczkę trojeściowawą, jastrzębca pomarańczowego, pięciornika złotego, wszewłogę górską zawilca narcyzowego i in. Osobliwością są torfowiska wysokie, wypełniające zaklęśnięcia podłoża skalnego lub pokrywające zbocza jako torfowiska zawieszone. W bogatym składzie gatunkowym roślin torfowiskowych
zwracają uwagę m.in. sosna błotna, brzoza karłowata, malina moroszka, jałowiec halny, rosiczki, wełnianeczka darniowa i in. Rzadkością i osobliwością jest mech świecący. Największe z torfowisk, Torfowisko Izerskie, objęte jest ochroną rezerwatową. Inny rezerwat, „Krokusy w Górzyńcu", chroni praktycznie jedyne w tej części Sudetów stano¬ wisko tych roślin.
Skład gatunkowy fauny Gór Izerskich nie różni się niczym od fauny pozostałych rejonów Sudetów. Z większych zwierząt spotkać można jelenie i sarny, a w niższych partiach gór, bliżej upraw rolnych — także dziki.
Pospolitym zwierzęciem jest lis i zając. Sporo także drobnych ssaków górskich — ryjówek, norników i nornic. Z ptaków występują min. głuszce i cietrzewie. Spotyka się pospolitego tu płochacza halnego, siwerniaka, siewkę górską, kopciuszka, orzechówkę, drozda obłożnego, krzyżodzioba świerkowego, dzięcioły i kilka innych gatunków. W czystych ongiś wodach Kwisy żyła do pocz. XX w. skójka perłorodna. co najmniej od XVI w. poławiana dla cennych pereł. Skorupiak ten zaginął nie tylko wskutek trzebieży,ale i postępującego zanieczyszczenia wód, a podjęte w 1965 r.próby restytucji tego gatunku nie dały pozytywnych rezultatów.