|
|
|
Budowa geologiczna
|
Góry Izerskie są zbudowane z waryscyjskich granitów
i występujących w ich otoczeniu skał metamorficznych. Dominujące w
polskiej części tych gór skały metamorficzne: gnejsy, granitoidy i
łupki łyszczykowe należą do skał starych, powstałych w erze
paleozoicznej, sfałdowanych w trakcie kaledońskich ruchów
górotwórczych a później jeszcze kilkakrotnie przeobrażanych. Wśród
gnejsów wyróżnia się trzy podstawowe rodzaje: gnejsy
słojowo-oczkowe, gnejsy drobnoziarniste oraz gnejsy drobnolaminowane,
zwane tez drobnooczkowymi.
Granitoidy są reprezentowane przez granity rumburskie, zwane również
granitami izerskimi, występujące w postaci soczew tkwiących we
wspomnianych wyżej gnejsach. Należą do tej grupy także rzadziej
spotykane leukogranity.
Łupki łyszczykowe ciągną się dwoma równoległymi i równoleżnikowo
zorientowanymi pasmami. Typowe, szare, srebrzystoszare i
szarozielone łupki muskowitowo-serycytowo-chlorytowe występują w
Grzbiecie Kamienickim. Odmianą tych łupków są termicznie
przeobrażone, niezwykle twarde hornfelsy, występujące w wąskiej
strefie Wysokiego Grzbietu, na kontakcie z granitem karkonoskim.
Wśród skał metamorficznych występują żyły kwarcowe (największa w
rejonie Rozdroża Izerskiego), a na linii uskoku tektonicznego Stara
Kamienica - Rębiszów także bazalty.
Wśród cennych rud i kruszców znaczenie mają kasyteryt (tlenek cyny)
i rudy kobaltu, głównie smaltyn i safloryt, będące siarczkami
kobaltowo-arsenowymi. Pewne znaczenie gospodarcze mają także łupki
łyszczykowe rejonu Krobicy, wykorzystywane w produkcji preparatów
chemicznych i w produkcji materiałów izolacyjnych. Cennym surowcem
są wody lecznicze, związane ze strefą dyslokacji tektonicznych w
rejonie Świeradowa-Zdroju. Są to głównie szczawy wodoro-węglanowe,
wap¬niowo-magnezowe i żelaziste o różnym stopniu mineralizacji i na
ogół o znacznej radoczynności. |
|
|
